Auteur: Admin

De (na)zomer geeft zich meer en meer uit handen aan de herfst. De dagen worden korter, het licht zachter of zo je wilt: valer. De warmte zakt uit de lucht, bladeren laten los, wat groeide en bloeide komt tot stilstand. Veel gewassen en fruit hadden deze zomer een bijzonder weelderige opbrengst. Onze kasten en vrieskisten puilen uit. Maar nu komt de natuur tot rust. Dat kan ook gevoeld worden als een verlies. Wat vol kleur was, wordt bruiner, sterft af, wordt stof dat vergaat. Wat eens groeide en bloeide, keert terug naar de aarde.

’t Maakt op mij elk jaar veel indruk: de Paascyclus. De beweging die we samen maken van donker naar licht. De mensen in het donker die we niet in de steek laten, waar ons meeleven naar uitgaat. Ons eigen donker dat we serieus nemen. Bronnen van hoop, licht en leven die we dan tóch weer aanboren. De kaarsen, gedoofd in de 40-dagentijd, die we dan tóch weer aan durven steken, één voor één. We kiezen er voor te geloven (‘belijden’ noemen we dat plechtig) dat licht en leven zal overwinnen voor iedereen op aarde, in elk huis; dat tranen gewist worden en dat gerechtigheid zal overwinnen. Ook in Gaza, Oekraïne of waar ter wereld ook.

De herfst heeft zijn intrede gedaan. De boom voor het raam van mijn werkkamer staat in een oranje gloed. Prachtig licht hij op als de laagstaande zon hem – letterlijk – in het zonnetje zet. Alsof het vuur er uit slaat. Het doet me denken aan de kaars die aan zijn einde raakt, maar voor het doven nog even in alle kracht opflakkert en laat zien tot welke pracht van licht en kleur hij in staat is. In tegenstelling tot de kaars, gaat de boom zelf niet dood, alleen gaat de boom in rust en het blad valt en sterft af.