Auteur: Admin

Terugblik en het verruimen van onze blik

Half mei hadden we Guus Kuijer te gast in ons kerkgebouw in Stompetoren. Hij had een prachtig verhaal over het offer van Abraham (Genesis 22), waarbij hij de innerlijke stem van Sara vertolkte. Dat is tenminste de manier waarop ik onder woorden breng wat hij in de verhalen die hij voortbouwend op Bijbelse verhalen vertelt: de innerlijke stem van één van de hoofdrolspelers tot klinken brengen. Natuurlijk de innerlijke stem zoals hij zich verbeeldt dat die zou kunnen hebben geklonken. Zo’n innerlijke stem stelt vaak vragen bij wat vanzelf lijkt te spreken. Die stem houdt zich niet aan regels en wetten, of uiterlijke regels van fatsoen; we weten het allemaal als we ons oor te luisteren leggen bij onze eigen innerlijke stem. Het is het vaak ongezouten commentaar op de gebeurtenis waar we in betrokken zijn. Vaak durven we dat niet hardop te zeggen.

Lees verder “Van de predikant”

We zijn verdrietig door het overlijden van onze voormalige predikant ds. Corrie van Duinen. Hieronder vindt u de overlijdensadvertentie van onze gemeente.

Aan de ene kant beleef ik de Goede Week daadwerkelijk als een goede week, één van de mooiste weken van het (kerkelijk) jaar. Het is het prachtige verhaal van dat we niet bij de pakken neer hoeven te zitten, maar weer op mogen staan. Het verhaal van de veerkracht, van de hoop, van het op mogen staan, steeds weer. Het gaat er niet om hoe vaak je valt, maar dat je wel iedere keer weer overeind komt. Niet schuld en falen hebben het laatste woord, maar vergeving, verzoening en liefde, ook voor onszelf. En in wereldverband is de boodschap dat de schepping niet wordt gedragen in het gebulder van kanonnen in de nacht, maar in de stilte van de ochtendschemering, van het nieuwe licht dat over ons opgaat.

Aan de andere kant beleef ik het ook als een zware week, ook lichamelijk. Op één of andere manier voel je de dynamiek van zo’n week ook in je lichaam. De week concentreert op lijden en dood en het zinloze geweld dat wij elkaar aandoen. Het drukt ons op het falen van de mensheid, waar idealen vervliegen als rook – ook mijn idealen. Dat wordt mooi gevat in het verhaal van Petrus, die zeker weet pal te staan voor zijn idealen, pal te staan voor waar hij in geloofd, ‘Heer, als het nodig is, zal ik met ú sterven’.  Hij weet van te voren zeker dat hij zijn idealen nooit zal verloochenen. Tot puntje bij paaltje komt. Eén van de meest bekende scènes uit de bijbel. Tot drie keer toe.

Lees verder “Van de dominee”

Daar gaan we weer …
… met het langzaam herpakken van het gewone kerkelijke leven. We kunnen weer naar de kerk, zij het nog met een paar beperkingen. We kunnen weer zingen, zij het alsjeblieft nog niet uit volle borst, want niet iedereen voelt zich comfortabel bij het luidkeels zingen. We zitten ook nog ruim opgesteld vanwege de anderhalve meter. Handen schudden doen we nog niet; maar met de hand op het hart is even gemeend. Verder heeft ook de collecte z’n plek in de dienst nog niet terug. Die hoort natuurlijk wel helemaal in het hart van de dienst. Want delen met anderen die het harder nodig hebben dan wijzelf zit in de genen van het christelijk geloof. In het begin van de kerk was dat een grote aantrekkingskracht van dit nieuwe geloof: men bekommerde zich om anderen zonder er iets voor terug te verwachten. Dat was nieuw. Wat betreft het kerkgebouw blijven we vanwege de grotere ruimte nog even in Stompetoren, hoewel het gemis van Schermerhorn zich meer en meer doet voelen. U leest er meer over in het verslag van de kerkenraad.

Lees verder “Van de dominee”